ทำไม ผู้ใหญ่เขาถึงห้าม ถึงกีดกัน ปกปิด ไม่ให้ วัยรุ่น รู้จักและมี พสพ. ในเมื่อเรามีความต้องการทางร่างกาย ทั้งจิตใจเราสองคนก็ตรงกัน รู้ใจกันมากนัก ทำไมเราถึงมี พสพ. กันไม่ได้
ตอบง่ายๆ
พวกผู้ใหญ่เชื่อว่า เรา วัยรุ่น ยังรับมือกับสิ่งที่จะเกิดตามมาไม่ได้น่ะสิ
อะไรบ้างล่ะ
ข้อแรกเลยนะ
พสพ. กับ รัก เป็นคนละเรื่องกัน
อย่าคิดว่า มีรักแล้วต้องมี พสพ. หรือถ้ามี พสพ. ก็แปลว่า รัก
ไม่เช่นนั้น จะมีผู้หญิงมากมายที่ต้องตั้งท้องโดยไม่มีผู้ชายมารับเป็นพ่อ พวกเธอจึงต้องตัดสินใจทิ้งลูกไว้ที่โรงพยาบาล หรือตามถังขยะ อย่างที่เราเคยได้ยิน ได้ดูข่าวบ่อยๆ กันได้ยังไงล่ะ
นั่นแหละคือ ผลที่เกิดจากการความเข้าใจผิด คิดว่า รักคือ พสพ. พสพ. แล้วจะรัก
นอกจากการมี พสพ. จะทำให้ผู้หญิงท้องแล้ว ยังมีเรื่องของโรคติดต่อทางเพศซึ่งสามารถติดกันได้ทั้งชายและหญิง รวมไปถึงเรื่อง เอดส์ อีกล่ะ
นี่เป็นเรื่องที่จับต้อง เห็นได้ชัด
แต่ถ้ามั่นใจว่า เธอทั้งคู่อยากมี พสพ. เพราะรัก
เช่นนั้น ต้อง ป้องกัน และทำอย่างถูกวิธี ซึ่งเรื่องพวกนี้ เธอต่างเรียนรู้ได้ไม่ยากก็จริง แต่ปัญหามันมักเกิดตรงที่… เธอทั้งคู่แน่ใจแล้วเหรอว่ายังมีสติพอที่จะนึกถึงสิ่งที่ใช้ป้องกันได้ทัน
อย่าลืมนะว่า วัยรุ่นอย่างเรายังไม่รู้จักเรื่องความรักดีพอ พสพ. น่ะไม่ได้สวยงดงามเหมือนในหนังที่ดูหรอก ในหนังเขาก็ให้เราดูเฉพาะตอนโอบกอด จูบ ลูบไล้ และล้มตัวลงนอนเท่านั้น
หลังจากนั้น ต้องทำไงอีก จะรู้สึกเจ็บปวดตรงไหนบ้าง ใครจะมาบอกเล่าให้เราฟังตรงๆ ได้ล่ะ
ข้อสำคัญคือ ถ้าอยากมีประสบการณ์ที่งดงามกับเรื่องพรรค์นี้เหมือนที่ฝันไว้ หรือเหมือนที่อ่านในนิยาย
เธอต้องรู้จักควบคุม ต้องกล้าบอกให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าขอบเขตของการเล้าโลมให้หยุดอยู่เพียงแค่ไหน เพื่อให้เธอทั้งคู่ไม่รู้สึกลำบากใจ ควรตกลงกันเสียก่อนตั้งแต่เริ่มสนิทสนมใกล้ชิดกันว่า เราทั้งคู่คิดยังไงกับเรื่องนี้ แล้วจะมีวิธีเตือนกันและกันยังไงบ้าง
อย่าเชื่อว่า ข้อพิสูจน์เดียวของคำว่ารัก คือ การมี พสพ. เพราะถ้าใครเชื่อเช่นนั้น แสดงว่า กำลังสับสนระหว่างความต้องการทางร่างกายกับความรู้สึกของจิตใจเข้าแล้ว
ผู้ชายอาจไม่นึกถึงสิ่งที่ตามมาหลังการมี พสพ. นอกจากจะได้ปลดปล่อยความต้องการของร่างกายออกมา แต่ผู้หญิง..มีเรื่องต้องกังวล ต้องคิดอีกมากจากการมี พสพ. นะ
มีคู่รักจำนวนไม่น้อยที่รอเวลา…ไม่รีบร้อน…เพื่อพร้อมจะแบ่งปันทั้งกายและใจเมื่อต่างมั่นใจแล้วว่า..เรารักกันจริง…แล้วความรักของทั้งสองก็สวยสดงดงาม…อย่างน้อยก็ในช่วงเวลาที่ใช้ด้วยกันนั้น ต่างก็รับผิดชอบความรู้สึกของกันและกันอย่างเต็มที่
และมีผู้หญิงอีกไม่น้อยที่ต้องเสียน้ำตาให้กับความเชื่อ ความประมาท ความหลงผิดคิดว่า รักคือ พสพ. ..จนหลายคนก็สายเกินจะกลับตัวทัน….ใช่ไหม
จะควบคุมสถานการณ์ยังไงไม่ให้เกินเลยกว่า…จูบ…กอด
ลองจดข้อแม้ ไว้ ทบทวนว่ามีจุดใดบ้างที่เราต่างต้องควบคุมเมื่ออยู่ใกล้ชิดกัน (จูบได้ แต่ห้ามจับหน้าอก ใช้นิ้วได้แต่ไม่ทำออรัล พสพ. ) และเอามาแลกกันอ่าน น่าจะทำให้เราสองคนเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องใช้คำพูดก็ได้
และถ้าถึงเวลาประชิดตัว อารมณ์ทั้งสองต่างกระเจิดกระเจิง ก็หายใจให้ช้าลง ดึงตัวเองกลับมา จับมืออีกฝ่ายออกช้าๆ และบอกว่า…พอแล้วจ้ะ..พิซซ่าเย็นหมดแล้ว
อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับ..ต้องใจแข็ง…สร้างความมั่นใจให้อีกฝ่ายรู้ว่า…เราจะผ่านสถานการณ์ล่อแหลม..นี้ไปได้อย่างไร…
ถามใจของแต่ละฝ่ายว่า…เป้าหมายของการมี พสพ. ..เพื่ออะไรกัน…ถ้ายังไม่มั่นใจในคำตอบ
…งั้นก็ชวนกันหากิจกรรมที่สร้างสรรค์แต่ยังแสดงออกถึงความรักของสองคน…ดีกว่าไหม
