ไดอารี่ที่รัก วันนี้ ก็เป็นอีกวันแล้วนะที่ฉันได้แต่สบตา...พี่เขา....แล้วก็ยิ้มให้อย่างไม่ตั้งใจ ....จากนั้นก็ทำได้แต่ก้มหน้างุดๆ ...เฮ้อ...รวมเวลาแห่งการสบตา ..ก้มหน้า..ก็ 3 เดือนละ...เมื่อไหร่นะถึงจะกล้าพอที่จะทำอะไรแบบยัยน้องบ้าง นับถือเพื่อนเราคนนี้จริงแฮะที่โทรศัพท์ไปหาชายหนุ่มที่เธอ "ปิ๊ง" แล้วยังชวนเค้าไปกินข้าว ดูหนังได้ด้วย ฉันเคยถามน้องว่า ทำไมถึงกล้าเป็นฝ่ายชวนเขาก่อนล่ะ...